Stijn Artois: clubicoon van KVTD


Stijn Artois is al jarenlang P1 speler, topscorer en ook jeugdtrainer bij KVTD. De club waar hij zelf ook als jeugdspeler actief was en erna nooit meer bij is weg gegaan.

Nu nadert echter zijn moment van afscheid (als speler): het is mooi geweest, nu is het tijd voor andere dingen in het leven. Een geschikt moment dus voor een lang interview met hem!

Je hebt een lange geschiedenis binnen KVTD; neem ons eens even mee door je carrière, vanaf de jeugd tot nu:

Toen ik een jaar of vijf was, waren mijn ouders dringend op zoek naar een sport voor mij om me in te kunnen uitleven. Wij woonden in Sterrebeek en zijn destijds ook verhuisd naar de Tramlaan, vlak achter het voetbalcomplex van Sterrebeek. Ik heb daar tot mijn 12-13 jaar gespeeld.

Op een bepaald ogenblik raadde mijn toenmalige coach aan een andere club te zoeken omdat de toekomst van mijn ploeg onzeker was. Ik speelde in Sterrebeek met veel talentvolle jongens. Een aantal ervan zijn gaan proeven van een niveau hogerop en de kans bestond dat wij voor mijn leeftijdscategorie met te weinig spelers gingen zijn. Bij Tervuren kende ik Leonard Van Domselaar en Dimitri Delmotte. Met Dimi speelde ik bij de Brabantse selectie regelmatig mee. Leonard kende ik van het tennissen. De vader van Leonard, Bert Van Domselaar, was jarenlang jeugdvoorzitter in Tervuren. De keuze was voor mezelf en mijn ouders niet moeilijk: Tervuren werd mijn nieuwe club.

Ook hier kwam ik in een heel talentvolle groep terecht. Met Désiree Delmotte als coach boekten we heel veel mooie successen. Het jaar dat ik 18 ging worden, heb ik de eerste keren mogen meetrainen bij het eerste elftal en heb ik ook mijn eerste minuten mogen spelen voor de eerste ploeg van Tervuren. De T1 was toen Joachim Benfeld en de T2 Michel de Klein. Ik heb enkele jaren nodig gehad om te wennen aan het fysiekere spel bij het eerste elftal. Ik combineerde destijds het voetbal met tennis. Met mijn opleiding (Lichamelijke opvoeding en biologie) erbij, kan ik mij herinneren dat het vaak heel zware dagen waren.

Het seizoen 2008-2009 werd Hubert Stas T1 in KVTD. Het jaar startte voor mij nog met een blessure, maar bij de start van de competitie was ik fit. Vanaf de eerste speeldag draaide het voor de ploeg en ook voor mezelf. Ik werd uitgespeeld als diepe spits waar ik vroeger meer op de flank stond. Ik scoorde, nam veel vertrouwen en dat scoren bleef lukken. We hadden echt een goede ploeg dat jaar met een goeie mix tussen ervaren, technische en jeugdige spelers. Het jaar eindigde fantastisch! We werden kampioen en ik werd voor de eerste maal topschutter in tweede provinciale. 

Het werd jammer genoeg maar 1 jaartje P1, want door de vele zakkers uit nationale wisten ook wij ons niet te handhaven. De jaren daarna was Tervuren elke keer een team dat de top 5 speelde in tweede provinciale. Ik kon vaak mijn steentje bijdragen aan mooie resultaten van de club. Mijn ploeggenoten hebben me in die jaren nog 3x naar de topschutterstittel geholpen (red.: en ook dit jaar doet hij weer mee om de titel!). In het seizoen 2016-2017 mochten we als tweede in de stand opnieuw naar P1 stijgen. In P1 staan we nu twee jaar. We doen dit jaar al een stuk beter dan vorig jaar. Die progressie moet de club proberen verder te zetten. De laatste twee jaar met Peter als coach zijn nog super-tof geweest. Het feit dat Peter bij de club bleef, heeft ervoor gezorgd dat ik dit jaar nog ben blijven verder spelen.

Kun je 1 diepte- en 1 hoogtepunt benoemen?

Ik denk dat, sportief gezien, die ene keer kampioen spelen het absolute hoogtepunt was. De kers op de taart was dat ik dat jaar ook de eerste keer topschutter van de reeks werd. Wat ik als een constant hoogtepunt zie, zijn die spelers die ik altijd naast mij op het veld had, mijn hele carrière lang bij Tervuren: Hannes, Ilan, Peter, Steve en ook Dimi (die is, terecht overigens, wel enkele jaren hogerop het mooie voetbalweer gaan maken). Het was een grote eer met die gasten samen te voetballen! 

Ik heb gelukkig niet al te veel dieptepunten moeten meemaken. Ik kan soms wel heel ziek zijn van een mindere prestatie of als ik vind dat ik de ploeg op één of andere manier in de steek heb gelaten, bv. door een penaltyke te missen ofzo… Eén keer had ik een zware enkelblessure die me meerdere maanden aan de kant heeft gehouden. Gelukkig heb ik dan in de tweede seizoenshelft toch nog wat doelpunten kunnen maken. Ik herinner mij nog dat ik super gemotiveerd was om terug te kunnen spelen.

Je zult zelf, als topscorer, vast ook mogelijkheden gehad hebben om hogerop te spelen. Heb je zo’n stap ooit serieus overwogen?

Vooral op jongere leeftijd heb ik wel wat aanbiedingen van andere clubs gekregen. Vele van die clubs waren een eind van mijn woonplaats en werk, niet erg praktisch dus. Sommige aanbiedingen waren sportief en/of financieel wel mooi, o.a. Sterrebeek was een optie omdat ik daar uiteindelijk was begonnen met voetballen. Maar in Tervuren voelde ik me altijd goed, ik heb er altijd veel vrienden gehad, de club had mooie ambities en was altijd correct. Het niveau van tweede provinciale liet ook toe wat met andere sporten bezig te zijn en af en toe een skivakantie te doen. Dat waren voor mij belangrijke zaken, en de reden om Tervuren trouw te blijven.

Je hebt aangekondigd na dit seizoen met voetbal te stoppen; hoe ben je tot die beslissing gekomen?

Ik denk al langer dan dit jaar aan stoppen. Voetbal vraagt toch elke week veel tijd en energie. Ik wil de tijd op een andere manier invullen. Ik denk aan andere sportieve uitdagingen, meer tijd om af en toe eens op weekend te gaan met vrienden, meer tijd voor mijn vriendin en onze toekomst, meer tijd voor mijn broer die met zijn gezin in Nederland woont, meer tijd voor familie, meer tijd om mezelf als jeugdtrainer verder te ontwikkelen…

Sommigen zeggen dat ik best kan blijven voetballen en dan af en toe wel eens een matchke mag overslaan. Maar dat kan ik niet! Als ik mij ergens voor engageer, dan wil ik al die matchen spelen en geen half werk doen. Ik ben ook iemand die op het veld het dan heel goed wil doen. Ik moet toegeven dat ik echt belangrijk wil zijn voor mijn team. Ik heb dat nodig voor mijn eigen welbevinden. De druk die ik me dan elke keer opleg, die weegt wel door! Ik wil bv nu ook dat mijn laatste wedstrijden goed zijn, dat ik kan eindigen met een goed gevoel!  Maar na de laatste match mag het competitieve verdwijnen!

Denk je dat je het voetbal zult gaan missen? Zullen de mensen van KVTD je wel nog gaan zien op en rond de club?

Of ik het ga missen zal de toekomst uitwijzen. Ik blijf sowieso zaalvoetballen met mijn vrienden van de jeugdclub. Ik vermoed dat ik hier en daar in de zomer wel een minivoetbaltornooi zal meespelen. Ik denk vooral dat ik het competitieve aspect niet zal missen. Want dat bezorgde mij toch heel wat stress, ook nu nog.

Ik blijf wel als jeugdtrainer bij KVTD en ik zal zeker heel wat wedstrijden van de P1 komen supporteren. De mensen van de club zullen me nog heel vaak zien! Met een frisse pint langs de kant, dat zie ik wel zitten!

Tot slot, voor alle jeugdleden die ook zo’n mooie en lange carrière ambiëren; wat zijn je adviezen aan hen?

Lang bij een eerste elftal van een club spelen vraagt uiteraard wel de nodige inspanningen en discipline. Alleen met talent kom je er niet! Je geeft sowieso dingen op, want je moet hard trainen en af en toe ook extra trainen (bv na blessure, of als je matchritme ontbreekt, of als je voelt dat je conditioneel niet top bent). Ik heb ook nooit de dag voor de wedstrijd zotte toeren uitgehaald. Je moet altijd top willen zijn voor de match. Ik heb de indruk dat de jongeren van tegenwoordig te snel zijn afgeleid zijn. Als voetbal je prioriteit is dan moet je er gewoon voor gaan en doorzetten. Doorzettingsvermogen kan een speler ver brengen!

Spelers die net aansluiten bij een eerste ploeg raad ik ook aan goed te luisteren en te kijken naar de ervaren spelers en coaches. Je steekt daar enorm veel van op. En als je van een ervaren speler op training eens een schop krijgt, dan mag je er zeker van zijn dat die dat doet om je beter te maken! Ik wens al onze jeugdspelers veel succes toe! Ik heb de eer gehad om van vele spelers uit de bovenbouw coach te mogen zijn. Ik zie enorm veel talent in onze club en ik ben er zeker van dat binnenkort enkele talenten daarvan in ons eerste elftal zullen terecht komen!

Namens iedereen van KVTD, alvast bedankt voor al die mooie jaren als P1 speler, voor al je goals en voor je inzet voor de club in het algemeen! Gelukkig blijf je toch nog als jeugdtrainer bij de club betrokken. Veel succes en plezier alvast met de andere activiteiten waar je nu tijd voor gaat hebben.