Dimi Delmotte: Captain P1


Dimi Delmotte is ‘kind van de club’ en kapitein van onze eerste ploeg.

Nu, in deze Corona periode, blikken we met hem terug op zijn carrière tot nu toe, op het afgelopen seizoen, en kijken we ook vooruit. Ook vroegen we hem naar zijn tips voor onze jeugd:

Om te beginnen, voor de mensen die je nog niet kennen, kun je wat meer vertellen over jezelf? Hoe zag je voetbalcarrière er uit van jeugd tot nu?

Ik ben Dimi, geboren op 24 september ’86 en woon in Hoeilaart samen met mijn vriendin Eve. Ik heb 1 zoon, Luïz, en 2 dochtertjes, Nina & Giulia. 

Ik ben mijn voetbalcarrière begonnen als 3-jarige in Elsene (Baby-foot, bij George Grun). Nadien heb ik als duiveltje gevoetbald in Oudergem tot mijn 12 jaar met Thierry Verbouw.

Als 12-jarige ben ik in Tervuren komen voetballen, omdat mijn papa daar trainer was. Ik was er speler bij de A-ploeg en keeper bij de B-ploeg. We hebben 4 jaar achter elkaar kampioen gespeeld, en zo goed als elk tornooi gewonnen met een fantastische ploeg (ook internationale tornooien, beker van Brabant en beker van het volk). Die 4 jaar speelde ik al samen met Stijn Artois, Hannes Van Roy, Peter Singulé en Ilan Gewillig.

Op 16-jarige leeftijd maakte ik mijn debuut in de eerste ploeg van Tervuren, onder leiding van Tom Verlinden en Luc Philips. Door het uitvallen van een speler tijdens de opwarming mocht ik ook onmiddellijk starten. We speelden de match thuis tegen Perk, na 90 minuten hadden we 2-0 gewonnen en mijn eerste goal en assist voor Tervuren waren een feit. Ondertussen zat ik in Oostende op internaat in een voetbalschool. Dat seizoen ben ik opgemerkt geweest door tweedeklasser Eendracht Aalst en het seizoen nadien mocht ik daar gaan spelen bij de beloften. Na 2 maanden mocht ik doorschuiven naar de eerste ploeg.

Na 2 jaar bij Aalst te hebben gevoetbald ben ik dichter bij huis gaan spelen, in Diegem, samen met Nabil Dirar. Nadien ben ik een groot deel van mijn ploegmaten gevolgd naar Kampenhout. Op dat ogenblik speelde ik ook zaalvoetbal bij Eurofoot. 4 keer per week voetballen en 1 keer per week zaalvoetbal werd wat veel, en werd ik wat voetbal-moe.

In die periode fuseerde Tervuren en Duisburg en werd mijn vader trainer van de eerste ploeg en ben ik hem gevolgd in de eerste ploeg. Na dat jaar ben ik bij Tempo Overijse gaan spelen waar we kampioen zijn geworden en de beker wonnen tegen Tervuren ? (zeg ik met een grote glimlach).

Na 3 jaar bij Tempo Overijse heb ik 1 jaar bij Bornem gevoetbald (3e klasse) waar we een fantastisch seizoen hebben gespeeld, we eindigden 3e in de reeks. Toen werd ik opgemerkt door Union St. Gilloise onder leiding van Tom De Cock. Ik heb 1 jaar bij Union gevoetbald maar het werd zwaar om voetbal op nationaal niveau te combineren met het werk & privé.

Ik werd gevraagd om tijdens het voetbalkamp van Tervuren op de middag een training te komen geven, waar ik Hubert Stas als toenmalige trainer ben tegengekomen. Ik had (en heb nog steeds) een zeer goede band met Hubert, en hij heeft mij overtuigd om terug bij KVTD te komen voetballen. 8 jaar later ben ik nog steeds blij met deze beslissing. KVTD is voor mij familie en heb er ook al mijn vorige ploegmaten terug tegen het lijf gelopen. Ik ben na al die jaren ook nog steeds een trotse capitain (bijnaam ‘de Capi’) en ik draag met veel fierheid deze band.

Seizoen 2019-20 was een vreemd seizoen vanwege het plotselinge einde. Hoe blik je erop terug?

De voorbereiding van het seizoen verliep heel goed. We kregen een paar nieuwe gezichten erbij en het was meteen duidelijk dat we veel kwaliteit aanwezig hadden in de kern. Jammergenoeg was het wel zonder een aantal ‘anciens’ als Stijn Artois, Hannes Van Roy, Steve (onze ‘poolse tank’) en goede vriend en peter van mijn dochter Giulia, Frederik Wautraets. Zij hadden namelijk het seizoen ervoor afscheid genomen van KVTD.

Er waren vrij hoge verwachtingen, ik hoorde in de voorbereiding vaak mensen over de top-3 spreken, maar ik zei toen al dat we niet moesten vergeten dat we in een zeer zware reeks zaten met een nieuwe ploeg. En dat is ook wel gebleken.

Toegegeven, we hebben qua blessures wel ook veel pech gehad dit seizoen, inclusief voor mezelf. We begonnen niet zoals gehoopt, en na een aantal weken leidde dat tot het vertrek van onze coach. Kortom, het was een rommelig seizoen, en dat bleef het ook. We wisselden goede matchen af met slechte. Uiteindelijk zijn we 9e geworden (van 16). Niet wat we hadden verwacht, maar we mogen toch tevreden zijn dat we relatief makkelijk in 1e provinciale zijn gebleven. Nu kunnen we volgend jaar proberen het beter te doen!

Hoe kom je momenteel deze Corona periode door? Lukt het je om een beetje fit te blijven? En wat zijn je plannen voor volgend seizoen?

In deze periode van Corona fit blijven is een serieuze aanpassing mits mijn vrouw voltijds blijft doorwerken en mijn kinderen niet naar school en crèche gaan, ben ik nu fulltime papa… en dat is vrij zwaar met 3kids! ?

Maar langs andere kant zie Ik mijn kinderen nu wel heel veel en zie ik mijn tweeling mooi evolueren dag na dag! Ik ga vaak ‘s morgens direct lopen want anders komt het er niet van, en ook al is het heel moeilijk qua organisatie, meestal lukt het wel!

Ik doe er nog een jaartje Tervuren bij en bekijk het jaar na jaar. Ik word nu 34 en met 3kids… da begint wel mee te spelen… chance heb ik een fantastische madam! ?

Ook niet vergeten dat het niveau van 1ste provinciale zeer hoog ligt tegenover paar jaren geleden en dat als 34jarige tussen al die jongere gasten het niet altijd gemakkelijk is ? maar zolang ik kan en mij goed voel, ga ik door!

Succes alvast! Als laatste vraag: Welke tips heb je voor onze jeugdspelers? Wat moeten zij doen om later ook in een eerste ploeg te kunnen komen?

Als tip aan onze jeugdspelers wil ik zeker meegeven dat je vooral jezelf moet zijn. Combineer plezier met hard werken. Luister goed naar de trainers, ze zijn er om jullie te helpen en jullie te doen groeien.

En aan de ouders: Zet geen onnodige druk, kinderen moeten vooral plezier hebben in het spel. Een slechte match overkomt iedereen wel eens (knipoog) ?.