Een ongelooflijk verhaal: Abdulrahman Ojeemy, trainer van U21


 

 

“Voetbal is oorlog” wordt weleens gezegd. Maar wat als je moet leren voetballen in een land dat oorlogsgebied is? We spraken met Abdulrahman Ojeemy, ooit profvoetballer in Irak maar nu trainer en speler in België bij KV Tervuren-Duisburg.

 

Kun je wat vertellen over je achtergrond: Waar kom je precies vandaan en hoe was je jeugd daar?

Ik kom uit het Noorden van Irak, uit Mosul waar ik mijn hele leven heb gewoond. In mijn jeugd heb ik helaas de Iran-Irak oorlog moeten meemaken en later volgde ook nog de invasie door Amerika in 1991. Ondanks dit alles heb ik toch de kans gehad om voetbal te spelen voor mijn buurtclub.

 

Dus je kon in Irak in die periode ‘gewoon’ voetbal spelen?

Mijn ouders waren het er eigenlijk niet mee eens dat ik voetbal ging spelen. Ik ging vaak stiekem uit huis weg met mijn sportkleren aan onder mijn ‘jilbab’ (een lang gewaad). Mijn schoenen moest ik dan ook mee naar buiten smokkelen. Of soms speelde ik voetbal in mijn jilbab en rolde ik die op tot aan mijn middel zodat ik toch vrij kon rennen. Uiteindelijk hadden mijn ouders gelukkig door dat ik een passie voor de sport had en stemden ze ermee in.

Was je een goede voetballer?

Op mijn 16e werd ik professioneel voetballer in Irak. Ik heb voor verschillende clubs gespeeld en kwam uiteindelijk terecht bij Alzawraa in Bagdad. Tijdens mijn voetbalcarrière vond de tweede invasie van Amerika plaats (in 2003) en erna volgde een burgeroorlog. Dit had uiteraard een enorme impact op onze levens daar. Als ik naar de club ging zag ik onderweg de vernielingen aangericht door autobommen of zelfs ook dode lichamen op straat.

 

Wanneer besloot je om weg te vluchten?

Tijdens mijn voetbalcarrière studeerde ik ook nog (sportwetenschappen) aan de universiteit van Mosul, maar dit heb ik niet kunnen afmaken door de invasie van IS. Zij maakten van Mosul hun hoofdstad, en toen zij mijn club en universiteit hadden gebombardeerd, had ik niks meer over om voor te blijven en besloot toen naar Europa te vluchten. Dat was in 2014.

Dat moet een zware periode zijn geweest. Je bent uiteindelijk in België terecht kunnen komen en is het voetbal weer terug in je leven gekomen?

In België kon ik inderdaad mijn passie weer oppakken. Vorig jaar kreeg ik de kans bij KV Tervuren-Duisburg om de U11 te trainen en ik heb dat met veel plezier gedaan. Dit jaar heeft KVTD voor het eerst een U21 ploeg en ik ben zeer vereerd dat ik de coach ervan mag zijn. Ik probeer een sterk team te bouwen waarin de spelers hun individuele kwaliteiten gebruiken om samen succesvol te zijn. Ik probeer een goede relatie te hebben met mijn spelers door met hen te spreken over hun beste positie en door samen te proberen het beste in elke speler naar boven te halen.

En hoe verloopt dat tot nu toe?

De U21 spelers hebben veel kwaliteit en ik heb er vertrouwen in dat ik er een goed team van kan maken. In de voorbereiding hebben we 2 oefenwedstrijden gespeeld, waarvan we een konden winnen en de andere verloren. De competitie zijn we inmiddels goed begonnen met een 2-1 overwinning tegen Houtem. Ons doel dit seizoen is om goed te presteren met deze nieuwe ploeg en om als team flexibel te zijn om zo verschillende situaties aan te kunnen.

Het klinkt alsof je je plek gevonden hebt bij KV Tervuren-Duisburg?

Ja, ik speel zelf ook nog in de P4 ploeg en ook hier zijn we goed begonnen: een 5-1 overwinning tegen Vilvoorde. Je kunt wel zeggen dat KVTD mijn familie hier in België is!